Menu

Κείμενο του Τάκη Μαυρωτά για τον κατάλογο της έκθεσης «Δραπέτες»

 

Δραπέτες στην πόλη

 

ένα ποίημα είναι μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπόνομους
γεμάτη αγίους, ήρωες, ζητιάνους, παλαβούς,
γεμάτη κοινοτοπίες και ποτά…

 

 

Charles Bukowski - Ένα ποίημα είναι μια πόλη

 

 

Πρωτοείδα τους πίνακες του Αντώνη Τσακίρη στην έκθεση «FacetoFace» στο Μουσείο Φρυσίρα, το 2012. Πρόκειται για δύο εξαιρετικούς πίνακες, ο πρώτος με την αυτοπροσωπογραφία του ζωγράφου και ο δεύτερος με το πορτρέτο του σΑγραφική και τον πολιτισμό. Ο κσυλλέκτη που αντανακλά το πάθος του ιδρυτή του ομώνυμου μουσείου για τη ζωγραφική και τον πολιτισμό. Κοινό σημείο επαφής των δύο μορφών παραμένει η αγωνία τους για την ανθρωποκεντρική ζωγραφική. Φυσικά δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι ο ζωγράφος τοποθετεί τα δύο πορτρέτα μέσα στο πλήθος των ανθρώπων μιας πόλης θαρρείς σαν να επιδιώκει την επαφή και τη συνύπαρξή τους στο χώρο και το χρόνο.

 

Ο Τσακίρης, ανήσυχος και ακούραστος, φιλοτέχνησε, τα δύο τελευταία χρόνια, 26 πίνακες (λάδια σε μουσαμά) και 8 σχέδια (σινική μελάνη σε χαρτί) με το δηλωτικό τίτλο «Δραπέτες» υποστηρίζοντας ότι «Χρειαζόμαστε την απόδραση εντός και εκτός του εαυτού μας…». Είναι η δεύτερη ατομική του έκθεση όπου φανταστικές μορφές στοιχειώνουν τον προσωπικό του μύθο. Η Μνημοσύνη, κόρη του Ουρανού και της Γαίας, σύμφωνα με τη μυθολογία είναι η προσωποποίηση της μνήμης και πηγή της δημιουργικής του δράσης. Έτσι, δουλεύει πάντα απομονωμένος μέσα στην ερμητική σιωπή του ατελιέ καταγράφοντας τις δικές του αλήθειες για τη ζωή και τα όνειρα. Με εξπρεσιονιστική διάθεση, σουρεαλιστικούς υπαινιγμούς και συμβολικές νύξεις, ανιχνεύει την άλλη όψη του πραγματικού. Οι απρόσμενες μορφές του άλλοτε συνυπάρχουν για παράδειγμα με τον κορμό ενός αρχαίου αγάλματος και άλλοτε μέσα σ’ ένα ενυδρείο. Ο αινιγματικός χαρακτήρας των έργων αποκαλύπτει τη συνεχή επιθυμία του για την υπέρβαση της πραγματικότητας και το συναπάντημά του με καθετί ονειρικό και υπερρεαλιστικό. Στον πίνακά του «Κατάληψη δελτίου ειδήσεων» αιωρούνται εκράν τηλεόρασης, στο ένα απεικονίζεται το πορτρέτο του Εδουάρδου Σακαγιάν, που ο ίδιος ο ζωγράφος δηλώνει ότι αποτελεί πηγή της δημιουργικής του έμπνευσης. Ενώ σε άλλο εκράν, στον ίδιο πίνακα, προβάλλεται η αυτοπροσωπογραφία του ενδυναμώνοντας έναν ατέρμονο διάλογο μ’ ένα πλήθος μορφών των οποίων δεν προσδιορίζεται η εθνικότητα τους. Ο Τσακίρης μυήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής στη Γερμανική Σχολή Εφαρμογών Γραφικών Τεχνών και Σχεδίου – Παράρτημα Αθηνών από τον καθηγητή FritzLüdtke και εργάζεται αδιάλειπτα τα τελευταία 25 χρόνια ως γραφίστας. Η ανθρωποκεντρική ζωγραφική ορίζει το πεδίο της δράσης του. Η μικρή ή μεγάλη ιστορία του ανθρώπου αποτελεί το πρόσχημα της εικονοπλαστικής του έκφρασης. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί κάθε φορά μια αινιγματική ατμόσφαιρα με την οποία άλλοτε σαρκάζει την πραγματικότητα και άλλοτε την υπερβαίνει. Έτσι, ο ίδιος γίνεται ο μόνιμος δραπέτης της καθημερινότητας αναζητώντας την αλήθεια του στον κόσμο των ονείρων και των φαντασιώσεων.

 

Ο Αντώνης Τσακίρης εθισμένος στη ζωή των σύγχρονων μεγαλουπόλεων συνεχίζει να τις αντιλαμβάνεται ως ένα καταφύγιο καλλιτεχνικής έμπνευσης, στις οποίες μπορεί κάποιος να σωθεί ή να καταστραφεί. Και ο ίδιος πάντα σε αυτές επιστρέφει…

 

 

Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2012

 

Τάκης Μαυρωτάς